دقایق را بر دیوار آویزان آوریم و
نه به خاطر نگاهِشان داریم!
گاه و بی گاه،
نگاهی از بی حوصلگی
گوشه چشمی و
هیچ اندر تفکر آید
کین چه بود و
چگونه پدیدارِمان آورد امروز را.
کاش تا درسِ عبرت آوریم...
از: احمدرضا زارعی
چو از دل بر آید نشیند به دل
دل نوشته های من...
چو از دل بر آید نشیند به دل
دل نوشته های من...درباره من
تا تو هستی، عشقِ بی پایانِ توست...هر چه هستم قطره ای از جانِ توست:::: برنامه نویس - تریدر بازارهای مالی بین المللی (فارکس) - مشاور توسعه فردی و موفقیت
ادامه...
آمار : 94863 بازدید
Powered by Blogsky
رنگین کمان و، انسان...
عجبا ز رنگین کمان و
انسان!
و رنگین باشد و به هزاران رنگ
که کمانَش را دلنشین ساخته.
هان که پیام آوَرِ عبورِ باران است و
سبزی و
خُرّمی.
امانِمان ده خداونگارا
که پیامِ محبت آوریم و
بارانی از رحمت رسیم و
یک رنگ!
که نشاید، تا انسانی هزار رنگ آییم...!
از: احمدرضا زارعی
خیانت
خُشکم زد! دوستم، با عشقم...
یار خندید و نه با من، با او
دل ببخشید و نه با من، با او
من جدا گشته و بیزار شدم
دوست هم دید و نه با من، با او
از: احمدرضا زارعی
تهمت
اولین باره که اینجوری مینویسم! تا حالا متنی شبیه این ننوشته بودم.
بذارین قبل از گذاشتن متن اینجا، یه توضیحی بدم اول.
داشتم خاطراتم رو مرور می کردم، یادم اومد که شخصی بهم تهمتی زده بود، و خدا را شکر فاش شد دروغگوییش. توی همون حس و حال بودم که این نوشته اومد، در جواب به عمل اون شخص.
و به تهمت ماندی
کور و کوته خواندی
که مرا در پَسِ امواجِ کلامت، لِه و موّاج کنی
بویِ بد، فتنه، فریب از تو چه غوغای کُنَد
هو و هم های کُنَد.
و خدا نزدیک است
و ز چشمش نتوانی تو که پنهان گردی
باز کن روی و رُخَت گر مردی...
احمدرضا!
دارمت دوست...
صد حادثه کاندر آن لب و موست
وین جمله که آمَدَست و نیکوست
"ای عشق که جانَت انگبین بوست
تا هستم و هست دارَمَت دوست"
از: احمدرضا زارعی
کلامت زنده گردانید و، دانی
به نظم آید چه وزنِ زندگانی
لسان الغیب، حافظ گر تو خوانی
گلستان گردد این دنیا در آن دم
کلامی گر ز سعدی هم فِشانی
بسی یاری ز دیوان رفت و هستیم
به منزلگاهِ بُستان میهمانی
که همپای جهان ما را بفرمود
اگر در دل غمی هم بود، فانی
گر احمد مُرد و اندر گور می رفت
کَلامَت زنده گردانید و، دانی
از: احمدرضا زارعی
تلخ
به گوش می سپارم
گذشته را.
سینه، خالی خواهد تا گردیدن و
رنگِ رخساره فریاد بر خواهد آورد
که
آمدی و دزدیدی و بردی
شکستی و نَبَستی و رفتی
دل را و
تلخ، روزگارم.
به گوش می سپارم
آوایِ دیروز را
تا به فردا،
به تکرار، در اندوهِ امروز ننشینم...
از: احمدرضا زارعی
شرحِ کمالِ دوست
سلام دوستان خوبم. دوست دارم از همه ی شما عزیزیانی که لطف میکنین و به وبلاگم سر میزنین تشکر کنم. هرچند شعر زیر ممکنه تمام و کمام این کار رو انجام نده، اما اونو به همه ی شما عزیزان تقدیم می کنم:
گر جمله ای به هزاران مثال آوریم
در وصفِ رویِ تو گل، جامه ها که بَر دَریم
کوتاه و اندک آمده شرحِ کمالِ دوست
وین گو که شَرم را به کجا، از چه رو بَریم؟
از: احمدرضا زارعی
نعمت
بهترینِ نعمت است و
شیرین ترینِ آرامِش
که دانم
هرآن که برآیَدَم ندای یاری ز دل
که گشایی ام ز محصورِ زمان، بَندی را
ز تو هیچ نخواهم شنیدن
جز
" آمَدَم"...
نهایَتیش نیست
محبتی کز تو در دل به شکفتن نِشَستَست
ای
مهربانِ دوست...
از: احمدرضا زارعی
