بَد دیاریست...

گاهی اوقات با خودم فکر می کنم که: چطور میشه که لحظه ای انسان پُر باشه از شورِ تماشای یار، و لحظه ای دیگه خالی باشه از جنبشِ حتی لحظه ای پلکِ چشم، که باز بشن و ببینه روی دوست رو؟!

تنها جوابی که میشه بهش فکر کرد اینه که:

دوستی را گو گر او را یافتی

که

به دیارِ ما گذریت نیست یارِ دیرین

کین مکان قرن های قرن است که نشانیَت را به فراموشی به باد سپرده است

و

انسان نمایانِ دوست مانند فراوان گشته اند و

هیچِشان به گفته ی دل نمی آید.

بَد دیاریست

که ترس از گفته ی دل به دوست می سایدت

بَد دردیست

که غم بر دلت افزون نماید

خروارِ ناگفته های مانده در درون

بر دل

بر زبان... 

از: احمدرضا زارعی

تکرار

سخت بیمار و گرفتار آمدیم

به خیال آمده بود که چو در اخلاص نهیم اندیشه را

به اشتیاق خریدارش خواهد بود معشوق، دل را

که

سخت به اشتباه و به تکرار آمده بودیم!

تکراری که پایانیش نبوده و

نیست...

از: احمدرضا زارعی

دلی گرفت و تنگ شد

دلی گرفت و تنگ شد

لبی ز غم بلرزه افتاد و

جاری گشت روانِ اشکی ز چشمه ی خاطرات.

چه گفته ها که به لب نیاورد دل

چه افسوسِ نگاه ها که به آسمان نرفت

چه غباری که ز سوخته ی وجود بر نخواست

تا که شاید شکلی از زیبایِ تو را در انتهای ناامیدی در هوای یادت به تصویر کشد.

نبودی و نبود مرا اندیشه ای به زنده بودن

نیستی

نفسِ خود را ارزانیِ که دانم؟!

از: احمدرضا زارعی

نگاه کن، به عاقبت...

اگه تنهات گذاشت، اگه خیانت کرد، اگه رفت...

تو مگیر بر دل امروز و نگاه کن به روزی

که توانگر آیی از دور و بسوزد او به سوزی

که نگاه می همی کن تو مرا نگارِ دیرین

تو نگاه را به فردای و به عاقبت بدوزی

از: احمدرضا زارعی

خوشا، چشیدنت...

برپا گشت و گسترده گشت و مرزیش نیست

غوغایی که در دل افکندی تو

به سلامی.

خوشا با تو زنده بودن

خوشا

با تو بودن

چشیدَنَت

که خزانم را بهار است و خشکیِ مرا سرزندگیست

به عطر نفسِ تو...

از: احمدرضا زارعی

بوسه

نگاهِ لرزانت را خواندم

به یقین

به

آرامش.

دست بر مغشوشِ تفکراتت کشیدم و خواندمت

به صبر

به

آسایش.

گره بست و بست لبانمان بر هم چو چشمان ما

لحظه ای را

بوسه ای را

که باش 

که هستم...

از: احمدرضا زارعی

روزتون مبارک

دختران ایران زمین، روزتون مبارک 

مانندی ات نیست

فرحبخشی و تازه گردانیِمان به شیرینِ نازِ خود

چه فورانش افتد به خود، خونی که در قلب انتظارِ خروج کشد و

چه خواهد که جریان یابد اندر رگ

تا شاید رقصِ زیبا اندامِ نامانندت را بیند

آن هنگام که در صورت به نشانِ شرم از زیباییِ تو سُکنی گزیند.

بچرخ و چرخِشِ دنیای مرا کُند فرما

که دنیا به نظاره نشیند و باز ایستد ز جریان

آن هنگام که جریانِ گیسوانت اندر زمان به چرخش آید.

مانندی ات نیست

بی مثالِ من باش

رزگون گَلِ همیشگی ام...

از: احمدرضا زارعی

طلوع زندگی

باید تا تکانید

خاکِ یک ساله را ز تن.

ای فردایِ من

طلوعت را به انتظار به نظاره نشسته دل

بِدَم

تا که تازه گردَدَم نفس اندر این سینه

ز رحمت مرحمتی فرمای و به وجود منتی افشان تا حلقه اندازَمَت به عزّت و غلامت گردم تا به ابد

که نابی چو طلایی درخشان

ای عطرِ طلوعِ زندگی...

از: احمدرضا زارعی

غوطه ورت بودن را خوشتر باشد، یا بودنت؟

در دستانت بود

دستانم.

گفتی تا که آرام باشد آشفته ی درونم

آرامشم بخشید لبخندِ نگاهت

برقِ نوازشِ زیبای چشمانت.

گفتی تا رها باش

تا غوطه ور گشت بر کرانه ی زندگی تنِ لرزانم

دست ها گشوده و رو کرده به آسمان

تا که بارانش بارَد از امید و آسودگیِ خیالی فرح بخش.

چو سبک گشت وجودم

رهایش کرد دستانم را دستانت

جدایش کرد و فاصله افتاد و نبودَش از گرمای دستانت، گرمایی.

نمی دانم

غوطه ورت بودن را خوشتر باشد

یا بودنت؟

از: احمدرضا زارعی