چو از دل بر آید نشیند به دل
دل نوشته های من...
چو از دل بر آید نشیند به دل
دل نوشته های من...درباره من
تا تو هستی، عشقِ بی پایانِ توست...هر چه هستم قطره ای از جانِ توست:::: برنامه نویس - تریدر بازارهای مالی بین المللی (فارکس) - مشاور توسعه فردی و موفقیت
ادامه...
نیست پیغامی ز یارم؛ چیست این؟
از: احمدرضا زارعی
ای دریغ از مهربانی های ما
رفع فرما ناتوانی های ما
از: احمدرضا زارعی
تنها، تو...
تنها،
تو.
کفایَتی برای بودن.
تنها، تَنَت
برای سرودن،
از هرچه زیباییست،
کافیست.
تنها،
تو...
از: احمدرضا زارعی
تمام، نامِ تو بود
چو چشمِ دل بِگُشودم، همه کلامِ تو بود
به هر طرف که پریدم، به بند و دامِ تو بود
خوش است هر نَمِ شعری که از قلم بچکد
به نامِ نامیِ یکتا، تمام نامِ تو بود
از: احمدرضا زارعی
در آمَد از شَبِ هجران سپیده ی سحری
در آمَد از شَبِ هجران سپیده ی سحری
ز دیده ها، به وصالَش، روانِ شوقِ تری
مرامِ قامَتِ یارم، چو سروِ آزاد است
خوشا قدم بگذاری به دیده ام قَدَری
کَمَندِ موی تو بر چشمِ من بیُفتادست
فرشته ی تَنِ نازی، که شهدی و شکری
نگاهِ فَهمِ تو آنسویِ ماورای من است
دل از قفس که پریدست و از تو بال و پری
به نامِ مهر و محبت دلی به قربانت
بهارِ مهرِ تو پنهان نباشد از نظری
از: احمدرضا زارعی
پذیری لحظه ای آیا تو مارا؟
نمیدانم چه گویم از تو یارا
ز سیرَت یا که روی تو نگارا
درخشان خاطِرَت هر روز و هر شب
خراباتِ دلَم با توست دارا
خوشا روزی که دیدارَت توانم
پذیری لحظه ای آیا تو مارا؟
که عشقِ دل نهان بود و برون شد
همه عالم بدانند آشکارا
ببوسم دست و پایَت را عزیزم
که گل در گل شکوفا شد، بهارا
از: احمدرضا زارعی
آرام آغازی به طوفان سر بگیرَد
خاکِ من و، گِل با تو...
باران ز تو، ای ابرِ بهاری، به وجودم
در سایه ی امیدِ تو آواز سرودم
خاکِ من و، گِل با تو، که خشکید و، در آخر
نقشی ز جمالِ تو شد این بود و نبودم
از: احمدرضا زارعی
باز از سَرِ تقصیر، شرار از زبان پرید
باز از سَرِ تقصیر، شرار از زبان پرید
باز از دلِ معصومِ تو آرامِ جان پرید
دردا که تو اشکی و کویریست "بودنم"
شوق از در و دیوارِ زمین و زمان پرید
باشد که به "نابود" رسم از درونِ خود
کین دردم و رنگ از دلِ آن آسمان پرید
احساسِ تو پژمُرد و نفس از سخن برفت
تا رفت درونم به برون، از نهان پرید
وجدان که کوفت سنگ به سر از فراقِ تو
باز از سَرِ تقصیر، شرار از زبان پرید
از: احمدرضا زارعی
بازیِ چشمِ تو و ماتِ نگاهِ من و؛ آه!
بازیِ چشمِ تو و ماتِ نگاهِ من و؛ آه!
دستِ من رو شده! شاید که دِلَت بود پناه
باختم در پَسِ ترسی که به دل می راندم
آشکار آمد و خواندی تو ز معنایِ نگاه