پرواز...

آزاده، غنی، پُر که گشتیم

به پرواز خواهیم آمد

که سبک گشته دل ز سنگینیِ ابهام و

رها گشته ز بندِ خواب.

که خالی گشته دل

ز خیره ی چشمانی 

نا آرام...

از: احمدرضا زارعی

ملطوف گردانید آکنده ی وجودم را...

به خشم میزد او تازیانه بر افکار و

به حَسَد می سوزانید آسمانِ خیالم را.

وزیدی و 

بُردی تو تیره ی ابرِ بودنَش را ز خاطر و

ملطوف گرداندی آسمانم را.

زنده باد بودَنَت و 

پاینده بادا بهاریِ نسیمَت بر زندگانیِ من

ای

دوست...

از: احمدرضا زارعی

تقدیم به تو...

امروز روزی بود که تا هزار سال دیگه تکرار نمیشه. دوست دارم بگم: یک لحظه شادی از این لحظه، هزار بار تقدیم تو باد...

بپندار، هر چه پندارَت آید...

نظر میدیم، بدون اینکه اصلا بدونیم چه خبره؟! اصلا خبری هست؟!!

دنیای جالبی شده واقعا. خیلی ها خودشون رو عقل کل فرض می کنن، و تصورشون اینه که هر فکری به ذهنشون برسه درسته! به خودشون حق میدن هر لفضی رو به زبون بیارن و با تمام تلاش سعی میکنن بگن "حرف من حقه و حقیقت، حرفِ تو چیزی نیست جز حماقت!!"

چشمام رو میبندم و سعی میکنم به زیباترین قطعه موسیقی ای که دوست دارم گوش بدم، یا باز میکنم چشمام رو و زیباترین تصویری که بتونم رو تماشا میکنم. لحظه ی زیبایی هست، وقتی ذهنت از هرچی بدیه به سمتِ لذتی سوق پیدا کنه که اون لحظه، فقط و فقط مال خودته، بدور از شنیدن و دیدنِ صحبت های ناشایست...

به گُمان است که می بیند

که شاید، می شنود.

به گُمان است که می داند

می شناسد

پندارش آید که شایسته می خواند

این گونه می اندیشد که بِه است و دیگران کِهتراند ز هرچه که هستند.

گُمان کن

بپندار

بیاندیش

مرا سریست که سودایش فرا زآدمیان باشد...

از: احمدرضا زارعی

سوخت و سوزانید مرا...

سوخت دستانت و

سوزانید چشمانم را.

سوخت صورتت و

سوزانید تمامم را.

خداوندگارا

که کریمی و 

رحیم

که شریفی و

عظیم

بگو با من

ز چه سوی؟

ز چه روی؟

اینگونه، نیست آموزگاری که علم آموزد و

پروانه سوزد؟!

(تقدیم به تمام گُل هایی که به شوقِ علم به سرِ کلاسِ درس رفتند و، نصیبشان بود سوختنِ در آتشِ نابخردی دیگران)

از: احمدرضا زارعی

همراهی ناهموار...

گر که تنگ بنگری تو مردمان را

تنگ بینی و

گر گشوده گردانی چشمان را

گسترده.

همه 

یکی نیستند و 

یکی

نشانی از همه نیست!

اگَرَت به راه، ناهموار همراهی افتادَت اندر زندگانی

بدِ کردارِ گذشته را نثارِ هر نَفَس نفرما

که همه را به چشمِ نافرمانیِ افکارِ خود خواهی دیدن.

هر نوشته، آنی نیست که تو معنایش پنداری و

هر گفته، نیست آنچه تو شنیداری...

از: احمدرضا زارعی

شیرین...

نگَهِش دار، نگو به هر کسی، از بین نَبَرِش. نِگَهِش دار، بهترین جُملت رو، واسه بهترین کَسِت...

تو خود دانی که نیست مرا جز اندیشه ی تو

آغازی که آرامم کند

ز هیاهوی روزی دراز

بسوی خوابی شیرین.

کاش تا به صبحدمان چو گشوده گشت چشمانم

شکفته گردد دل

به دیدارِ روی درخشانت

ای شیرین نگار...

از: احمدرضا زارعی

نگیرد جانِ من غم...

بر این دل نا امیدی دور بادا

ز شادی پُر بسی هم شور بادا

نگیرد جانِ من غم در لقایت

که نامت دان به دل مسطور بادا

از: احمدرضا زارعی

تویی امید دیدار...

مرا کن غرق در آغوشت ای یار

تو را خوانم، تویی امیدِ دیدار

خزانی سرد گشتیم از فراقت

بهارانم تو گردان، رفت طاقت

از: احمدرضا زارعی

تو خود دنیایی...

گفت تا: غم شده ماوای من و

همرهم گشته سکوت.

او که خود چشمه ی جوشانِ لبی خندان بود

او که خود حلقه ی پیوستگیِ جمعِ گُل و شمع و بسی رندان بود.

گفتمش: دوست بدان

کین ز اعماقِ دل آمد به وجود

که

تو خود دنیایی و دنیا به دنبالت دوان باشد

به لبخندی ز رویت شاد گردد، مهربان باشد

اگر یک روز قدرت را ندانستند انسان ها

بسی آیند جان ها کز درِ لطفِ تو جان باشد

از: احمدرضا زارعی