پَر پَر گشتیم

دردَت از پشتِ دو چشمانم باز
غَلَیان می کند و می بارد
و چو بر صورت و بر گونه خزید
آید آرام و بر این سینه چِکَد
هم به سوی دل و از قصه و از غصه رود
قلب هم تند و گهی کند تپد
حق حق از حلق سرازیر شود
دست بر قامتِ سر تکیه گهی گردد و من
تکیه بر حلقه ی گرد آمده ی پا که در آغوش رسیدست زنم.

هان بیا و نگر این حالِ مرا
دردَت این جان به لب آورد و بسی پر پرِ سویت گشتیم
نه، که مُردیم
که شاید
نفسی خاکِ سرِ کویِ تو گردیم

از: احمدرضا زارعی

مرکز جاوا اسکریپت ایران