باز می بخشم از این بادیه نوری به امید

تو چه کردی که تنی سبز، به زردی گروید

ورقی خَم شد و، پوسید و، بهاری ترسید

تو چه کردی که زبانِ منِ من، بی جان شد

راهِ خاموشیِ ما شد سببی بر تردید

همه آغازِ سقوطی شد و، پا خورده و، خورد

ریز شد زیرِ سکوتی که دو چشمان می دید

آه! این شاخه ی امید؛ گرفتار شدست

بادِ سختیست؛ که بر هر طرفش می گردید

این جماعت همه تن خسته و دل مرده شدند

در سقوطی به زمین می نگریدند؛ شنید

دل که: "افتانِ تو، آغازِ بهاری دگر است

باز می بخشم از این بادیه نوری به امید"

از: احمدرضا زارعی

بداهه - در این لینک توضیحات آن قابل مشاهده است دوستان