به جانِ عشق؛ محکومی! نبودی، نیستی، یارَم

به جانِ عشق؛ محکومی! نبودی، نیستی، یارَم

چه دوری؛ بی نصیبَم؛ گو کجایی؟ یار و دلدارَم

سپیدِ کاغذ و هر بار نامِ تو به فریاد است

سیاهِ مشقِ تلخی روی کاغذ می شود کارم

ندای وصلِ دیروزَت، به امروز آمد و سر شد

نکردی عهد با من عشق؛ دریابَم که غمبارَم

لبی؟ دستی؟ کمی نازی؟ نیازی هست در عاشق

مباد ای دوست گر روزی ز عشقَت دست بردارم

لبآلب شعر از شوقِ تو لبریز است و مست ای دل

شرابِ وصل در چشمانِ من ریزان که بیمارَم

از: احمدرضا زارعی